กลับไปยังรายบอร์ด โพสต์ใหม่

การิน ผู้หญิงในเงามืด

ตอนที่ 1
“ลัล” เสียงดังสดใสที่ดังมาแต่ไกล  ส่งผลให้ร่างบางที่เดินทอดน่องอยู่คนเดียวหันกลับมา
“อ้าวนี เอมมาแต่เช้าเลยนะ” ลัลเอ่ยขึ้น
“เฮ้!!แล้วนี่รู้รึยังว่าวันนี้จะมีเด็กใหม่มานะ...เห็นว่าน่าจะเป็นผู้หญิง” เอมที่เงียบไปนานเอ่ยขึ้น
“เอ๋!!จริงเหรอ...อยากรู้จักเร็วๆจัง” ลัลรู้สึกตื่นเต้นที่จะได้มีเพื่อนใหม่  ต่างจากนีที่เอ่ยขึ้นมาว่า
“แต่ว่านะ...ย้ายมากลางเทอมแบบนี้เป็นเด็กมีปัญหารึเปล่า”
“ไม่รู้สินะเดียวเจอหน้าก็คงบ่งบอกยี่ห้อเองแหละ^^” เอมเอ่ยอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาวและลงมือแทะช็อกโกแลตต่อไป...
_____ห้องเรียน_____
“เอาละนักเรียนทุกคนเงียบๆหน่อย...” เสียงอาจารย์ดังขึ้น
“วันนี้ห้องของเราจะมีสมาชิกใหม่มานะ...เอ้า!!มาแนะนำตัวเร็ว”  อาจารย์ที่ปรึกษาเรียกเด็กสาวออกมายืนหน้าชั้น
“สวัสดีค่ะดิฉัน น.ส.ฑัณลิดา รัตนสิมาณี ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ”  เสียงไพเราะดังขึ้นสามารถสะกดผู้ฟังได้อย่างจับจิต...หญิงสาวหน้าจิ้มลิ้มดูน่ารัก
“เอาละเธอไปนั่งข้างการินก่อนนะ...” อาจารย์ประกาศ  
“สวัสดีฉันชื่อ ดา นะนายชื่ออะไรเหรอ” สาวเจ้ายิ้มอ่อนหวานมาให้
“ หึ!! ” มีเสียงตอบกลับมาเพียงเท่านั้นการินก็ลุกขึ้นและเดินออกจากห้องไป
' น่าสนใจดีแหะ '
' เสียงอะไรนะ ' ลัลทริมานึกในใจ
' คอยดูซิว่าจะทนเสน่ห์ของฉันได้อีกนานแค่ไหน ฮิ ฮิ '  เสียงดังขึ้นอีกครั้งลัลทริมาหันกลับไปมองยังหลังห้อง.. เสียงมาจาก' ฑัณลิดา รัตนสิมาณี '
ตอนที่ 2
____พักเที่ยง_____
“ ...พวกเธอว่ามะเด็กใหม่ที่ย้ายมาอ่ะฉันว่าหยิ่งๆไงไม่รู้สิ “ เอมเอ่ยหัวข้อสนทนาขึ้นขณะกำลังนั่งรัประทานอาหารกลางวันกันอยู่
“ เอ้า!!เอมอย่าไปว่าเค้าอย่างงั้นสิฉันว่าเค้าก้อดูน่ารัก สุภาพดีออก ”  นีเอ่ยขัดขึ้น...
” เอ้า...นีเธอก็มองโลกในแง่ดีเกินไปนะนีคนมันดูที่ภายนอกได้ที่ไหน ”
“ ขอนั่งด้วยได้ไหม.... ” เสียงใสดังจากข้างหลังของ 3 สาว
        ไม่ใช่ใครที่ไหน...ดา...นั้นเอง
ลัล “ ตามสบายเลยจ๊ะ ”
“ ขอบใจจ๊ะ...พอดีที่มันเต็มนะ ” ดาเอ่ยเสียงใส
_____หลังจากรับประทานเสร็จแล้ว_____
“ ขอโทษนะจ๊ะคือ...กินข้าวเสร็จแล้วช่วยพาเดินทัวร์หน่อยนะ...พอดีฉันไม่รู้ทาง ”
“ อืมได้สิ^-^ ” ลัลตอบอย่างมีมารยาท
“ แต่ฉัน 2 คนไม่ว่างนะจ๊ะมีงานคอมนะต้องรีบปั่น...ลัลพาไปทีนะ ” เอมเอ่ยขึ้น
“นิแกไม่ได้ทำมาอีกแล้วเหรอ=[]=”นีโวยขึ้น
“เอาน่าฉันทำแปปเดียวเอง...ไปกันเลยดีกว่าเดียวไม่เสร็จ” เอมเอ่ยขึ้นพร้อมกับลากนีไปทันที
“เออ...งั้นเราไปกันเลยดีกว่าจ๊ะ” ลัลทริมาเอ่ย
>>……!!!Be Ware The Drakness Is Coming!!!......<<
“ ระวังเถอะ...อยู่กับยัยนี้เดียวจะตายไม่รู้ตัว หึ....หึ....หึ ” เสียงอันไม่พึงประสงค์ดังขึ้น
“ การิน!!! พูดอะไรของนายนะ ” ลัลทริมาฉุนขึ้น
“ ฉันพูดเรื่องจริงใครจะทำไมยัยบื้อ...ว่าแต่เธอยัยเด็กใหม่ใช้ไหม ” การินหันไปทางดา
“ เออ...ค่ะ ” ดาเอ่ยขึ้นอย่างกล้าๆ กลัวๆ
“ ถ้างั้นยินดีต้อนรับ...แต่ถ้าจะอยู่กับยัยบื้อนี่ก็ระวังหน่อยละกัน...คึ...คึ ” จากนั้นจึงเดินจากไป
การินเอ่ยเพียงเพื่อประชดลัลเท่านั้นแต่กลับ...ทำให้...
‘ เค้าสนใจเราเหรอ ’ ดาคิดด้วยความเปรมปรีดิ์
“ นี้ลัลเค้าเออ...การินนะเป็นใครเหรอ ” ดาถามขึ้น
“ อ๋อ!!เค้าเป็นลูกชายของ ผอ.โรงเรียนนะ เอาแต่ใจไปทั่วชอบทำตัวแปลกๆอย่าไปใส่ใจเลย “
“ ฉันว่าเค้าหล่อดีนะ...^///^...อยากรู้จักจัง ”
“ ลัลเธอต้องช่วยฉันนะ....ฉันคิดว่า...ฉัน...”
“ O_O.... ” ลัลอึ้งกิมกี่กับคำสารภาพของเพื่อนใหม่
‘ มีคน...ตกหลุมรัก...การิน... ‘
‘ นี้ฉันมี....ศัตรูหัวใจแล้วเหรอนี่ ??? ’
ตอนที่ 3
ลัลทริมาเดินทอดน่องอยู่คนเดียวด้วยความไม่สบายใจ...
‘ ทำไงดีดันไปรับปากมาแล้วซะด้วย... ’ ลัลคิดด้วยความกลุ้มใจ
“ เป็นไรของเธอหะยัยของเล่น...เดินถอนหายใจอยู่ได้...ฆ่าใครมาอีกละคึ คึ ”
เสียง...มาอีกแล้ว… การินซึ่งไม่รู้โผล่มาตอนไหน??เอ่ยขึ้น
“ หยุดพูดไปเลยนะ!!...ไม่เกี่ยวกับนายซะหน่อย ”
“ จะไม่สนได้ไงในเมื่อเธอเป็นของเล่นของฉัน... ”
“ หยุดเรียกฉันว่าของเล่นซักที!!!... ” ลัลทริมาตะโกนขึ้นด้วยความอัดอั้น
“ ทำไมละฉันเป็นอย่างอื่นไม่ได้เลยใช่ไหม.....สำหรับนาย ”  น้ำตาค่อยๆไหลลงมาจากดวงตาคู่สวยก่อนจะหันหลังกลับและวิ่งออกไปทันที….ทิ้งให้ชายหนุ่มยื่นอยู่เพียงลำพัง
“ ไม่ใช่...ไม่ได้...เพียงแต่...เธอจะรับมันได้ไหม....ลัล... ”
“ หวัดดีจ๊ะ^^ ” ดา ทักขึ้นหลังจากเห็นโอกาสเหมาะ
“ มีอะไร... ” การินเอ่ยด้วยความหงุดหงิด
“ พอดีเห็นนั่งอยู่คนเดียวเลยมาทักนะจ๊ะ รีบขึ้นห้องเถอะใกล้เวลาเรียนแล้วนะ ”  ดายิ้มหวานพลางจับที่มือการินและออกแรงดึงเพื่อฉุดร่าสูงให้เดินตาม....
“ ไม่ต้องมายุ่งกับฉัน...น่ารำคาญชะมัด ” การินสะบัดมือของตนออกและทำท่าเดินจากไป…แต่
“ ฮึ...พอไม่ใช่ลัลเนี่ยไม่ได้ใช่ไหมละ ”
“ พูดอะไรของเธอ ”
“ ก็พูดเรื่องจริงไงละ...ถ้าเป็นลัลนายคงตามไปแล้วนิ ”
“ หุบปากซะ!!! ” การินพูดพร้อมกับบีบต้นแขนเด็กสาวแรงๆ
“ ฮึย!!ปล่อยนะ ” ดาพูดขึ้นส่งผลให้การินผลักดาออกไปชนกำแพงตึกอย่างจัง  การิน...เดินจากไปอย่างไม่ไยดี
“ หึ หึ ค่อยดูนะลัล...ถ้าฉันไม่ได้...เธอก็ต้องไม่ได้เหมือนกัน!!! ” ดาเอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็น
           ทางด้านลัล...
.’ ฮึก...ฮือ....คนใจร้าย ’ ลัลเดินขึ้นตึกเพื่อไปห้องเรียน ระหว่างก้าวขึ้นบันไดนั้น.....
“ อ่ะ!!! ” ด้วยความไม่ระวังร่างของเด็กสาวก็ทำท่าจะหงายไปทางด้านหลัง
‘ อ่า....แย่แล้ว ’
หมับ!!!!
“ เป็นอะไรรึเปล่าครับ ” ชายหนุ่มรูปงามซึ่งแน่นอน...ไม่ใช่เด็กของร.ร.นิศาพานิช....
’ เค้าเป็นใครกัน ’ ลัลทริมานึก
“ ขอบคุณค่ะ ”
“ ไม่เป็นไรครับ....ที่หน้าทีหลังก็ระวังหน่อยนะครับ “
“ ว่าแต่คุณเป็นใครค่ะ....ไม่ใช่เด็กของร.ร.นี้นิค่ะ?? “
“ อ๋อ!!ดีผมมาหาญาตินะครับเค้าเพิ่งย้ายมาใหม่พอจะรู้จักไหมครับ “
“ .ใช่ดารึเปล่าค่ะ...เค้าอยู่ห้องของฉันเองค่ะ “
“ อ๋อ!!!ใช่ครับ...ขอบคุณนะครับ...คุณคนสวย “
“ ฉันชื่อลัลนะค่ะ ”
”  ครับ...ผมชื่อชวินนะ ”
“ เออค่ะ...ตามมาทางนี้เลยค่ะคุณชวิน... “
        การิน...ที่มองจากทางด้านบน
“ ฮึ!!!แปปเดียวก็มีผู้ชายใหม่เลยรึไง “ ทั้งๆที่คิดจะตามมาง้อ...แต่คงไม่ต้องแล้ว...ในเมื่อเธอมีคนอื่นแล้วนิ
“ เสียอารมณ์ชะมัด “พูดได้แค่นั้นการินก็เดินจากไปเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น....
ตอนที่ 4
“ ดามีญาติมาหานะ... ” ลัลทริมาพาชวินขึ้นมาที่ห้องเรียน
“ อ่า...รออยู่พอดีเลยขอบใจนะลัล...เดียวขอคุยกันแปปนึง ” ดาพูดพร้อมกับลากญาติหนุ่มออกไปทันที
_____ด้านหลังตึก_____
“ เรียกพี่มามีอะไร ” ชวินถามขึ้น
“ แหม...ก็มีเรื่องนิดหน่อยเองค่ะช่วยดาหน่อยนะ^^ ” เด็กสาวส่งยิ้มหวาน
“ คราวนี้อะไรอีกละ ”  ชายหนุ่มถาม
“ แหม...มีเรื่องช่วย นิดๆ หน่อยๆ เองมีเหยื่อให้จัดการนะ...เจอเหยื่อแล้วนินา ”
“ อย่าบอกนะว่า...ลัลงั้นเหรอ ”
“ ใช่ฉันอยากให้พี่ตีสนิทกับยัยนั้นไปก่อน...ฉันมีแผนไว้แล้ว คิ คิ ”
“ .... ” ชวินทำสีหน้าลำบากใจ ก่อนจะตอบตกลง...
_______หลังเลิกเรียน_______
“ ลัลกลับบ้านพร้อมกันนะ ” ดาเอ่ยขึ้น...เนื่องจากบ้านของทั้ง 2 อยู่ทางเดียวกัน...
“ อือ...ก้อได้จ๊ะ^^ ” ลัลทริมาเอ่ย
“ ดา!!!แย่แล้วละพอดีคุณน้า(แม่ดานั่นแหละ)ป่วยกะทันหันอยู่ร.พ.นะ ”  ชวินที่ดูเหมือนจะเดินมาเพื่อรับดาเอ่ยขึ้น
“ อ๊า!!!...แย่แล้วดาต้องรีบไปร.พ.แล้วละ...ลัลๆกลับไปกับพี่ชวินก่อนนะ ”
“ เออ..เดียวสิดา.... ”  หลังจากพูดจบดารีบวิ่งไปทันทีไม่รอให้ลัลทริมาปฏิเสธแต่อย่างใด
“ ไม่เป็นไรนะลัลเดียวพี่เดินไปส่งนะ ” ชวินพูดอย่างเอื้อเฟื่อ
“ ค่ะ... ” ลัลทริมาตอบรับไปอย่างเสียมิได้....
“ ไม่ต้องเดียวยัยบื้อนี่ฉันไปส่งเอง!!! ” เสียงของการินโพล่งขึ้นมา
“ การิน ” ลัลทรืมาเอ่ยขึ้นอย่างงงงวย  
การินไม่รอให้ลัลหรือชวินพูดอะไร...จับมือลัลแล้วลากไปทันที
“ การินปล่อยนะ ” ลัลเอ่ยขึ้นหลังจากโดนลากมาไกลพอสมควร
“ ทำไมอยากให้ไอ้หมอนั่นมันไปส่งนักหรือไง ” การินพูดอย่างโมโหทนไม่ได้ที่เห็นเธอเดินกับใคร...ทนไม่ได้เธอเห็นใครอื่นในสายตา...ทนไม่ได้ถ้าเธอ...จะรักผู้ชายคนอื่น…
“ ใช่ฉันอยากให้เค้าไปส่งดีกว่าคนอย่างนายเยอะ ”
“ คนอย่างฉันมันทำไมละ ” การินเอ่ยพร้อมกับย่างสามขุมเข้ามาหาลัล
“ ถอยออกไปนะ ” ลัลทริมาพูดเสียงสั่นๆ เมื่อหลังของตนชนกับกำแพง...ไม่ที่ให้หนีอีก
“ ฮึ!! ” การินพูดเพียงแค่นั้นก็จู่โจมลัลทริมาในทันที
“ อย่านะ..อื๊อ!!~ ”
ริมฝีปากของชายหนุ่มจู่โจมหญิงสาวแทบจะทันที...ไม่รอให้หญิงสาวเอ่ย  คำพูดใดเคล้นคลึงรุนแรงและแผ่วเบาค่อยสร้างความลุ่มหลงแก่เด็กสาว  มันช่างอ่อนหวานและรุกเร้า...
“ .อื๊อ..อ่ะ!! ” เมื่อชายหนุ่มละริมฝีปากออกคืนอากาศหายใจแก่เด็กสาว
“ ทีนี้บอกฉันได้รึยัง...เธอยังอยากไปกับหมอนั่นอีกไหม ” การินถาม
“ มะ...ไม่แล้ว ” เด็กสาวเอ่ยได้เพียงแค่นั้นใบหน้ากับร้อนซู่ขึ้นมา  เมื่อนึกได้ว่าเมื่อกี้เธอ(ถูก)ทำอะไรไปบ้าง
“ คนบ้า!!! ” เด็กสาวผลักร่างสูงออกไปก่อนจะวิ่งสาวเท้ากลับบ้านของตนไปทันที
“ เพิ่งรู้ว่าเธอหวานขนาดนี้....ลัล หึ...หึ ” การินพูดก่อนจะเดินละไปจากตรงนั้นบ้าง
แต่...
“ ฮึ๊ย!!!มีความสุขกันไปก่อนเถอะ ” เสียงของดาดังขึ้นในมุมมืดของซอย..เธออยู่ในเงามืด เธออุตสาห์โกหกที่มารดาเข้ารพ.เพื่อเปิดโอกาสให้กับญาติหนุ่ม และเธอได้ตามดูมาตลอดทาง
“ ลัลฉันจะแย่งเค้ามาจากเธอให้ได้ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหน ”
ตอนที่ 5
ลัลทริมานั่งหน้าแดงซ่านอยู่บนที่นอน...เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อตอนเย็น...
“ อร๊ายยยยยย!!...ตาบ้าทำไมชอบทำให้คนอื่นเค้าอายอยู่เรื่อยเลยนะ ”  ถึงจะพูดอย่างนั้นแต่มือของลัลทริมาเองก็ค่อยไร้ริมฝีปากตนเองอย่างแผ่วเบา
“ แต่...จะยกให้ซักครั้งละกัน..คิ...คิ “…
‘ หนีไป ’
‘ เสียงใครนะ ’ ลัลทริมานึก
‘ หนีไป...อย่าอยู่ใกล้คนๆนั้นนะ ’  ลัลทริมาหันไปมองรอบๆห้องของตนก่อนที่จะเหลือบไปเห็นเงาสีดำใหญ่ยักษ์ทางด้านหลังของตน
“ กรี๊ดดดดดดดดดดดด!! ” ลัลทริมากรีดร้องสุดเสียงก่อนสติของตนจะดับวูบลง
“ ทำไมพี่ถึงยอมให้มันกลับไปกับการินละ!!! ”  ดาพูดด้วยอารมณ์ฉุนเฉียวกับญาติหนุ่ม
“ ก็...เค้าลากลัลไปเลยนี้นาพี่ไม่ทันพูดอะไรเลยด้วยซ้ำ ” ชวินเอ่ยแก้ตัว
“ บ้า!!จริงเชียว...แต่ไม่เป็นไรฉันคิดแผนไว้แล้วเดียวเสาร์นี้ฉันจะนัดเค้าไปเที่ยวเอง
...พี่แค่เตรียมตัวไว้ละกัน...คิ...คิ ”
“ นี้เธอ...อย่านะพี่จะไม่ยอมให้เธอทำอย่างงั้นอีกแล้ว...แค่จิตราคนเดียวมันก็มากเกินพอแล้วนะ... ”
“ อ๋อ...หรือพี่จะอยากให้ฉันไปป่าวประกาศละว่าพี่เป็นคนฆ่าจิตรา...กับมือพี่เอง ” ดาเอ่ยอย่างผู้อยู่เหนือกว่า
“ อึ๊ก!!! ” ชวินสะอึกกับคำพูดของญาติสาว...  ก็เพราะเหตุนี้แหละ...เค้าถึงต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้...  จิตรา ณาราศร ชื่อนี้ยังตราตรึงอยู่ในความทรงจำของเค้า…
...เมื่อ 2 ปีก่อน...
จิตรา...เพื่อนสนิทของดาที่โรงเรียนเก่า  สาวหน้าตาดีเป็นนักเรียนดีเด่น มีความสามารถเธอคงมีอนาคตที่สดใสกว่านนี้ถ้าหาก.. ถ้าหาก...เธอไม่ได้เป็นเพื่อนของ...ดา  ถ้าหาก...ความสามารถของจิตราไม่ไปกลบรัศมีของดา..และ  ถ้าหาก...เค้าไม่ร่วมมือกับญาติสาวกระทำการอันชั่วร้ายนั้นลงไป  ด้วยตอนนั้นเค้ายังเป็นแค่วัยรุ่ยยังไม่รู้จักแยกแยะ ด้วยคำยุแยงของญาติสาวให้เค้าตีสนิทกับจิตรา...และทำร้ายเธออย่างไม่น่าให้อภัย..ทุกอย่าง...คงไม่ทำให้เค้ารู้สึกผิดขนาดนี้ถ้าเค้าไม่เกิดหลงรักจิตราขึ้นมา....
‘ หนีไป ’ เสียงปริศนาดังขึ้นท่ามกลางความมืด
‘ ใครนะ ’ ลัลนึกพลางมองไปรอบๆตนซึ่งมืดมิด ก่อนจะหันมาเจอกับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างหน้าตน...ร่างเธอมีประกายสีขาวดูก็รู้ว่าไม่ใช่มนุษย์อย่างแน่นอน
‘ คุณ...เป็นใครค่ะ ’ ลัลทริมาเป็นฝ่ายเอ่ยถาม
‘ ฉันชื่อจิตราค่ะ...อย่าอยู่ใกล้คนๆนั้นนะรีบหนีไป ’ จิตราบอกอย่างร้อนลน
‘ ใครค่ะ...คนๆนั้นคือใคร ’ ลัลถามอย่างสงสัย
‘ ดาค่ะ....คุณลัลคุณกำลังจะตกอยู่ในสภาพเดียวกับฉัน...อย่าอยู่ใกล้กับดานะค่ะ ’
‘ ทำไมค่ะเพราะอะไร...คุณจิตรา ’ ลัลพูดได้เพียงแค่นั้นก่อนที่ตนจะสะดุ้งตื่นขึ้นมา  เธอผลุบหลับไปบนเตียงของตนเอง...
’ นี้เราฝันไปงั้นเหรอ ’ ลัลนึก...
‘ 8 โมงครึ่ง...โชคดีที่วันนี้เป็นวันเสาร์นะเนี่ย ’
ตื้ด~~ตื้ด...เสียงโทรศัพท์ของลัลทริมาดังขึ้น
“ ฮัลโหล ”
“ ลัลจ๊ะ...วันนี้พอจะมีเวลาว่างไหม^^ ” เสียงที่สดใสของดานั้นเอง
“ มีอะไรเหรอดา... ”
“ วันนี้นะฉันอยากไปเที่ยวนะเธอไปเป็นเพื่อนฉันหน่อย” ลัลทริมานึกถึงคำพูดของจิตรา..‘ อย่าอยู่ใกล้คนๆนั้น.. ’
“ นะลัล...เราเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ... ”
“ เออ...จ๊ะ...ว่างจ๊ะ ” ลัลพูดพร้อมกับที่ดาบอกสถานที่มาเสร็จสัพ
สุดท้าย...เธอก็ตอบตกลงจนได้....
ตอนที่ 6
“ ลัล...ทางนี่จ๊ะ ” ดาตะโกนขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนสาว
“ จ้า ” ลัลทริมาเดินทางไปถึงจุดนัดพบตามที่ดาบอกไว้
“ นี้ๆลัลเราไปเดินซื้อเสื้อกันนะ...  อ๋อ!!ดาลากพี่ชวินมาด้วยนะมาช่วยถือของ” ดายังคงสดใสเหมือนเคย
“ จ๊ะ ” ท่าทีสดใสของดาทำให้ลัลผ่อนคลายลง
‘ รึว่า...เมื่อคืนเราจะคิดมากไปเองนะ...ช่างมันเถอะขอผ่อนคลายซักวันละกัน ’  
ชวินมองตามลัลด้วยสีหน้าลำบากใจปนสงสาร...เค้าตัดสินใจถูกแล้วเหรอ
“ พี่ชวินไปซื้อน้ำมาให้หน่อยสิ... ” ดาเอ่ยพลางส่งสายตาอย่างมีความนัยไปทางชวิน
“ อืม ” ชวินตอบ
“ พี่ชวินเป็นอะไรรึเปล่าค่ะ...สีหน้าไม่ดีเลย ” ลัลถามอย่างเป็นห่วง
“ เปล่า...พี่แพ้แดดนะไม่เป็นอะไรมากหรอก ” ชวินตอบก่อนเดินไปซื้อน้ำ
“ เอ๋...เมื่อวานยังดีๆอยู่เลยนะ ” ลัลสงสัย
“ ไม่หรอกน่าพี่ชวินเค้าก็เป็นอย่างงี้แหละ ” ดาเอ่ยแก้
“ นี้ครับ ” ชวินกลับมาอย่างรวดเร็วและส่งแก้วน้ำให้กับลัลและดา
“ ขอบคุณค่ะ ” ลัลเอ่ยอย่างจริงใจ
“ ไม่เป็นไรครับ ” ยิ่งลัลพูดแบบนี้ชวินยิ่งรู้สึกผิด
“ ไปกันต่อเลยนะ ” ดาเอ่ยขึ้นหลังจากทั้ง 3 ดื่มน้ำและนั่งพักแล้ว  ทั้ง 2 สาวยังคงเดินเลือกดูโน่นดูนี้ตามร้านข้างทางกันต่อ...
“ ลัลเป็นอะไหม ” ดาถามขึ้นเมื่อลัลทริมาทำท่าจะทรุดลงไปนั่งที่พื้น
“ ไม่...เป็นไรจ๊ะ ” ลัลเอ่ยทั้งๆที่หัวหมุนแทบจะทรงตัวไม่อยู่
“ ขอไปห้องน้ำก่อนนะ ” ลัลทริมาเดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าวก็ทำท่าจะล้มลงดีที่ชวินเข้ามาช่วยพยุงไว้
“ น้องลัลเดี่ยวพี่พยุงไปดีกว่านะ ” ชวิยเข้าช่วยเหลือ
“ ค่ะ ” ชวินค่อยๆพยุงลัลทริมาไปยังห้องน้ำก่อนที่สติทั้งมวลของเธอพลันดำวูบลง
“ น้องลัล!!! ”
“ คิ...คิ...ชัดทุกช็อดเลยนะเนี่ย ” ชวินที่ประคองร่างของลัลไว้หันกลับไปมองที่ญาติสาว  ในมือของดามีมือถือที่จับโฟกัสมาที่เค้ากับลัลอย่างแม่นยำ หากใครเห็นรูปตอนนี้คงไม่แคล้วเห็นเป็นภาพคนพลอดรักกันอยู่แน่ๆ  ในเมื่อเค้าทั้ง 2 แนบชิดกันเสียขนาดนี้
“ พี่ชวินพาลัลไปที่รถเลยนะเดียวค่อยไปต่อที่... ”
“ พอแล้วนะดาพี่ว่าแค่ภาพเมื่อกี้มันก็มากพอแล้ว ” ชวินพูดขัดขึ้นก่อนที่ดาจะพูดจบ
“ ไม่!!!ดาจะให้มันไม่มีหน้าอยู่ในสังคมไปเลย ” ดาเอ่ยอย่างเยือกเย็น
“ ดาถ้าดายังไม่เลิกคิดแบบนั้นพี่จะไม่ช่วยเธออีกแล้ว…แค่นี้มันมากเกินไปแล้ว ”
เมื่อดาเห็นท่าทีจริงจังของชวินจึงยอมลงให้
“ ก็ได้...งั้นที่เหลือพี่จัดการเองละกันนะ...คิ...คิ ”  ชวินมองตามญาติสาวที่เดินห่างออกไป ก่อนจะหามือถือในกระเป๋าของลัลแล้วกดหา‘ การิน ’
ตื๊ดดดดด~~ตื๊ดดดด  การินหยิบมือถือขึ้นมาดูพบว่าเป็นเบอร์ของ ’ ยัยของเล่น ’
“ ฮึ ” การินยิ้มนิดๆก่อนกดรับ
“ ฮัลโหล ” การินยกมือถือออกมาดูที่หน้าจออีกรอบ
‘ ยัยของเล่น ’ แล้วทำไมเป็นเสียงผู้ชาย
“ ฮัลโหล ” เสียงของชายปริศนาดังขึ้นอีกครั้ง
“ มีอะไร ” การินหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
“ คุณการิน...อย่าเพิ่งวางสายนะผมเป็นเพื่อนของลัลตอนนี้เค้าแย่มากเลย ”
“ อะไรนะเค้าอยู่ที่ไหน...ยัยนั้นอยู่ที่ไหน “
“ เค้าอยู่ที่ลานXXXคุณรีบมาเถอะเค้ายังไม่ได้สติเลย ”  การินไม่รอให้ชายคนนั้นผู้จบก็รีบวิ่งไปที่กุญแจรถและออกไปทันที
ตอนที่ 7
การินรีบขับรถออกมาด้วยความร้อนรน
‘ ยัยของเล่น...เธอจะเป็นอะไรรึเปล่า... ’ การินคิดอย่างร้อนใจ รีบลงจากรถและวิ่งหาร่างของเด็กสาว
“ อยู่ไหนนะ... ” การินพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะเห็นร่างของลัลที่นั่งพิงอยู่ที่ม้านั่งข้างๆกับ...ชายวันก่อนที่เค้าพบ
“ ส่งยัยนั้นมาที่เหลือฉันดูแลเอง ” ชวินจึงค่อยๆพยุงร่างของลัลส่งให้การินที่ช้อนร่างของลัลขึ้นเดินไปที่รถและขับออกไปทันที
การินชำเลืองมองคนด้านข้าง...เธอเป็นอะไรและ....ไปทำอะไรกับหมอนั้น... สองต่อสอง!!!
การินตัดสินใจหักรถกลับไปที่บ้านของตนแทนบ้านของลัล
__บ้านการิน__
การินวางร่างของลัลลงบนเตียงของตนและจัดการห่มผ้าให้อย่างแผ่วเบา  เค้านั่งนิ่งอยู่ข้างๆเตียงมองใบหน้าหวานอยู่นาน.. และค่อยๆใช้มือไล้เส้นผมของลัลไปให้พ้นใบหน้า
“ ตื่นได้รึยัง...ลัล ” การินกระซิบที่ข้างหูลัล
‘ ใครนะ...ใครเรียกฉัน ’ ลัลค่อยๆลืมตาขึ้น
“ การิน!! ”
“ จะตะโกนหาพระแสงเรอะยัยบ้า ” การินยกมือขึ้นปิดหูเพราะเสียงของลัล
“ การิน...นี้ฉันอยู่ที่ไหน...แล้วนายมาได้ยังไง...เมื่อกี้ฉันอยู่กับ.... ”
“ อ๋อ!!..ไอ้หน้าจืดนั้นนะเหรอ...มันโทรเรียกให้ฉันมารับเธอเองนั้นแหละ ”
“ แล้วมันเกิดอะไรขึ้นเหรอ...ฉันจำได้แค่มันมึนๆหัวแล้วก็วูบไปเลย... ”
“ จะอะไรก็ช่างแต่...บอกฉันมาเดี่ยวนี้เธอไปทำอะไรกับหมอนั้น ”
“ เปล่านะ...ฉันแค่ออกไปซื้อของเป็นเพื่อนดาเท่านั้นเอง.... ” ลัลตอบ
“ แน่ใจ.. ”
“ อืม... ”
“ งั้นก็นอนได้แล้ว...ฉันเหนื่อย... ”
การินล้มตัวลงนอนข้างลัลก่อนจะกอดเอวบางไว้ฉุดให้ร่างบางล้มตามลงมา
“ อ่ะ!!..นี่ไม่ได้นะ...นายพาฉันไปส่งที่บ้านก่อนสิ...น้าโรสเป็นห่วงแย่แน่ ”
“ ฉันโทรไปบอกเค้าแล้วว่า...เธอจะค้างอยู่บ้านเพื่อน...เพราะงั้นนอนซะ ” การินไม่สนใจการบ่นของลัลและเข้าสู่ห่วงนิทราไปทันที
__วันรุ่งขึ้น__
เป็นเช้าวันอาทิต์ที่สดใสถ้า....
ตื้ดดดด~~ตื้ดดดดด เสียงมือถือของการินดังขึ้น...
“ ใครโทรมาแต่เช้า ” การินเอ่ยอย่างหัวเสีย...และกดรับสาย
“ ฮัลโหล ” การินกดรับก่อนจะมีเสียงใสดังออกมา
“ เธอรู้เบอร์ฉันได้ยังไง... ” การินจำเสียงใสได้แม่น.. “ ต้องการอะไร ”
“ ออกมาพบฉันหน่อยสิ...แต่ถ้าไม่...ระวังแฟนนายจะเป็นดาราภาพฉาวประจำร.ร.ละ ”
“ ... ” การินมองลัลที่หลับสนิท...
“ ก็ได้...ที่ไหน ” ดาบอกจุดนัดหมาย....การินหันไปมองคนข้างงกาย “ ฉันจะไม่ยอมให้มันทำอะไรเธอเด็ดขาด ”
ตอนที่ 8
การินเดินทางไปถึงจุดนัดหมายเป็นร้านกาแฟขนาดเล็ก แล้วตรงไปนั่งฝั่งตรงข้ามกับหญิงสาว
“ ต้องการอะไร ” การินถาม
“ แหมๆรีบร้อนจังนะ...ไม่ดูของกลางก่อนรึไง... ” ดาเอ่ยพร้อมกับยื่นรูปถ่ายให้กับการิน
“ ..... ” ในรูปถ่ายมีรูปประมาณ 7 – 8 รูปแต่ละภาพนั้นเหมือนชายหญิงกำลังพลอดรักกันอยู่จริงๆ!!
“ เธอต้องการอะไร... ”
“ ฉัน...ต้องการให้นายมาคบกับฉันและห้ามยุ่งกับยัยนั้นอีก… ”
“ ไม่งั้นก็...ฉันจะปล่อยให้ภาพนี้ไปปลิวว่อนอยู่ร.ร.ซะดีไหมละ...คิ...คิ...คิ ”
“ ก็ได้... ” การินต้องตอบรับอย่างเสียไม่ได้...  ยังไงเค้าก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำอะไรของเล่นของเค้า!!!
“ อะอืม..... ” ลัลลุกขึ้นมานั่งบิดขี้เกียจบนเตียงที่ตนไม่คุ้นเคย
“ การิน...ไปไหนของเค้านะ ” ลัลมองข้างกายไม่เห็นชายหนุ่ม  จึงตัดสินใจโทรเข้าเบอร์มือถือของชายหนุ่ม
“ ฮัลโหล...การินนายอยู่ที่ไหนนะ ”
การินที่ตอนนี้แยกจากดามาแล้ว..เค้าเดินไปตามฟุตบาทที่ทอดยาวไปเรื่อยไม่รู้จบ...
ตื้ดดดดด~~ตื้ดดดด
“ ฮัลโหล... ” การินกดรับโทรศัพท์
“ ฮัลโหล...การินนายอยู่ที่ไหนนะ ”
“ ....ฉันออกมาทำธุระนะ...มีอะไร ”
“ เปล่า...ฉันแค่...เป็นห่วงนาย ” ลัลพูดออกมาอย่างเขินอาย
“ นี่ยัยของเล่น... ”
“ เธอ...เชื่อใจฉันไหม.... ” การินถาม
“ เชื่อสิ...ฉันเชื่อใจนาย ”
“ งั้นเหรอ...รีบกลับบ้านไปซะแค่นี้แหละ.... ”
การินนายต้องการบอกอะไรฉันกันแน่..
____วันจันทร์ ____
ลัลเดินทางมาถึงโรงเรียนแต่เช้า
“ ลัลมาแล้วเหรอ!! ” เสียงของเอมและนีดังขึ้น...
“ จ๊ะ...พอดีนอนไม่ค่อยหลับนะ... ”
ก่อนที่ใครจะได้พูดอะไรอีก...ก็มีเสียงฮือฮาดังมาจากหน้าห้อง  ทุกคนคงไม่คาดคิดที่จะได้พบอะไรแปลกไปกว่านี้อีกแล้ว..การินควงคู่มากับดา
ตอนที่ 9
ลัลไม่เป็นอันนั่งเรียนแต่เช้าเพราะในหัวเธอตอนนี้มีเพียง...ทำไม...การินถึงไปคบกับดา  
“ ลัลทริมาเธอเป็นอะไรรึเปล่า... ” อาจารย์กล่าวขึ้น  เมื่อเห็นลัลน้ำตานองหน้าและหน้าซีดไร้สีเลือด
“ หนูปวดหัวค่ะอาจารย์...ขอไปห้องพยาบาลหน่อยนะค่ะ... ”
“ อืม...ไปเถอะจ๊ะ ” อาจารย์อนุญาตเมื่อเห็นสีหน้าของลัล  ลัลค่อยๆยันตัวลุกขึ้น เธอพยายามพยุงร่างอันไร้เรี่ยวแรงให้ไปพ้นๆจากที่นี้...ก่อนที่ทุกอย่างจะดับมืดลง
“ ลัล!! ” เอมและนีรีบลุกมาดูเพื่อนสาว  ลัลทรุดตัวลงไปแน่นิ่งกับพื้นเป็นการปิดตัวเองออกจากโลกภายนอกทันที
“ อาจารย์ค่ะหนูขอพาเพื่อนไปห้องพยาบาลก่อนนะค่ะ ”  เอมพูดขึ้นและพยุงเพื่อนสาวขึ้นโดยมีนีช่วย
“ อย่าคิดแม้แต่จะลุกไปเชียวนะ... ” ดาส่งเสียงเหี้ยม  การินที่ตอนแรกเค้าเกือบจะพุ่งตัวออกไปแล้ว...ถ้าเกิดนังคนนี้ไม่ขว้างเค้าไว้  
“ ทำไมที่ฉันยอมขนาดนี้แล้ว...แค่นี้ทำไมฉันจะทำไม่ได้ ” การินจ้องตอบดา...
“ ทำไมฉันเทียบยัยนั้นไม่ได้ตรงไหน... ” ดาพูดอย่างใส่อารมณ์...
“ เป็นฉันไม่ได้รึไง... ” ดาเริ่มใส่อารมณ์โกรธเข้าไปอีก...
“ ไม่ใช่ไม่ได้...แต่ไม่มีวันเป็นได้ต่างหาก ”
ออดพักกลางวันดังขึ้น...การินลุกจากไปทันที
__ช่วงพักกลางวัน__
“ ลัล!! ” เสียงของเอมและนีปลุกลัลทริมาขึ้นมา
“ เอม...นี… ”
“ ลัล...เธอ ชอบ การิน ใช่ไหม .... ”เอมถาม
“ ฉันไม่ได้ชอบเค้า... ” เป็นคำเพียงสั้นๆแต่...
“ อึก!!... ” ทำไมกันทั้งๆที่ฉัน...รักเธอขนาดนั้น...การินที่แอบแยกตัวออกมาจากดาและมาที่ห้องพยาบาล...
แต่ในขณะที่เค้าจะเดินจากไปนั้น...
“ แต่ฉันรักเค้า...รักอย่างที่ผู้หญิงคนหนึ่งจะรักผู้ชายสักคนให้มากที่สุด ”  พูดเพียงแค่นั้นน้ำตาของเธอก็พรั่งพรูออกมาราวกับสายน้ำ
การินที่ยังยืนนิ่ง..เค้าไม่ได้หูฟาดไป...ยัยของเล่น...รักเขา...การินยิ้มเพียงนิดๆ...ก่อนจะเดินจากไปอย่างเงียบๆ  
ตอนที่ 10
“ ลัลแล้วมันเกิดอะไรขึ้น...ทำไมดาถึงไปคบกับการินได้ ”  นีถามขึ้น
“ ฉัน...ก็ไม่รู้เหมือนกันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเค้า 2 คน... ”
“ แต่ฉันว่า...มันต้องมีอะไรมากกว่านั้น... ” เอมนึกระแวงดาขึ้นมาจากอคติเดิมที่มัอยู่แล้ว
ลัลนั่งทบทวนอยู่ในใจ...ไม่รู้เช่นกันว่าเพราะอะไร
“ งั้นเราไปกินข้าวกันเถอะนะ... ” นีเอ่ย
“ ลัลไปไหวไหม? ”
“ จ๊ะ....ไหวจ๊ะ ” ลัลที่อาการดีขึ้นแล้วก็ตอบตกลงไป
คงจะเป็นช่วงกลางวันที่เลวร้ายสำหรับลัล....
“ นี้ลัลฉันกับการินนั่งด้วยนะ ” ดาที่เดินออเซาะมากับการินก็เข้ามาขอนั่งด้วย
“ จ๊ะ เชิญจ๊ะ ” ลัลเอ่ย
แหมขอบใจจ๊ะ...ไม่เหมือนใครบางคนเนอะ... ” ดาจงใจพูดกระทบเอมทันที
“ มันก็ยังดีกว่าบางคน...ตีหน้าใสซื่อไปวันๆ...ทั้งที่จริงแล้วมันเน่าเฟะขนาดไหน… ” เอมว่ากลับอย่างเจ็บแสบ
“ แก...แกว่าฉัน!! ” ดาฉุนขาดทันที
“ อ่ะ!!...เปล่านะฉันพูดลอยๆ... ” เอมทำไม่รู้ไม่ชี้
“ กรี๊ดดดด!!นังบ้า...ไม่มีใครกล้าว่าฉันอย่างงี้หรอกนะ ”  ดาพุ่งเข้าไปหาเอมและจิกที่ผมก่อนจะตบเข้าให้  เอมซึ่งไม่ยอมคนอยู่แล้วเธอหันกลับมาและตบกลับทันที...
“ หยุดนะ...พวกเธอทั้ง 2 คนหยุดเดียวนี้!! “ อาจารย์ฝ่ายปกครองเอ่ย
เอมและดาก็ถูกเชิญตัวไปที่ห้องฝ่ายปกครองทันที
“ เอมเป็นไงบ้าง... ” ลัลและนีรีบถามเมื่อเอมเดินออกมาจากห้องฝ่ายปกครอง
“ โดนทัณฑ์บนนิดหน่อยนะ ” เอมตอบ
“ แล้วดา.... ”
“ ไม่ต้องห่วงหรอกโดนพร้อมกับฉันเนี่ยแหละ...สม!! ”
“ แกนี่มัน....จะสร้างปัญหาไปจนถึงเมื่อไหรฮ่ะ!! ”
3 สาวได้ยินเสียงตะโกนจากทางด้านหลังจึงหันไปมองพร้อมกัน
“ ถ้าคุณเห็นว่ามันไร้สาระนักก็ไม่ต้องมาก็ได้นะค่ะ.... ”  ดาเอ่ยต่อปากต่อคำกับหญิงวัยกลางคนผู้หนึ่งซึ่งดูแล้ว...อายุน่าจะเป็นแม่เลยทีเดียว
“ ฮึ...แกมันก็ดีแต่สร้างปัญหา....ที่ย้ายร.ร.มานี่ก็เสียเงินกับแกไปเท่าไหรแล้วฮึ ”
“ ฉันไม่ได้ข้อร้องคุณสักหน่อยนะค่ะ....คุณหญิงแก้วนครา ” คุณหญิงแก้วนครา รัตนเรืองรอง..คุณหญิงผู้ดูแลโครงการอารีโลก  ซึ่งเป็นโครงการที่เปิดโอกาสให้แก่เด็กด้อยโอกาส…และอีกหลายๆโครงการมากมาย
แต่...2 คนี้เป็นแม่ลูกกันงั้นเหรอ
เพี๊ยะ!!!!!!
คุณหญิงแก้วฉุนขาดกับคำพูดของลูกสาวเธอทันที...
“ อึก... ” ดาหน้าหันไปตามแรงฝ่ามือของผู้เป็นแม่...
“ ดา...แม่เออ...แม่ ” คุณหญิงตกใจกับอาการพลั่งมือของตน  ดาไม่ได้ฟังอะไรทั้งสินเธอรีบหนี
“ เอ่อ...คุณหญิงแก้วค่ะ... ” คุณหญิงหันไปตามเสียงเรียกพร้อมกับเห็นเด็กสาว 3 คน
“ เรียกน้าแก้วเถอะจ๊ะ...น้าต้องขอโทษแทนลูกสาวน้าจริงๆนะจ๊ะ ”
“ มะ...ไม่เลยนะค่ะ...ฝ่ายหนูเองต่างหากที่ไปยั่วโมโหดาก่อน... ” เอมรีบเอ่ย  ท่าทีอ่อนโยนของคุณหญิงทำให้เอมเกิดรู้สึกผิดขึ้นมาบ้าง
คุณหญิงขำน้อยๆก่อนตอบ...
“ พวกเธอนึกว่าน้าไม่รู้จักลูกสาวของตัวเองหรือจ๊ะ....เค้าเป็นยังไงน้ารู้ดีจ๊ะ ”
เอม นี และลัลต่างมองหน้ากัน.... ทำไมแม่ลูกถึงได้ต่างกันอย่างงี้นะ....
“ พวกหนูรีบขึ้นไปเรียนเถอะจ๊ะ...นี่ก็เลยพักเที่ยงมามากแล้วนะ... ”ลัล เอมและนีได้ยินดังนั้นก็รีบวิ่งขึ้นตึกไปบ้าง
ดาซึ่งตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในห้องเรียน....เธอหนีขึ้นมาอยู่บนดาดฟ้า...เงียบๆคนเดียว
“ ฮึ...จะมาสนใจฉันอะไรตอนนี้นะ”
ลัลเดินออกมาจากตึกหลังเลิกเรียน...
“ พี่ชวินนี่นา... ” ลัลเห็นชวินยืนอยู่และที่ด้านหลังมีเงาลางๆของหญิงสาวอยู่ด้วย....จิตรา  
“ น้องลัล....มีอะไรครับ... ” ชวินเอ่ยอย่างอ่อมแอ้ม
“ พี่ชวินพอจะมีเวลาไหมค่ะ....ลัลมีเรื่องอยากถาม... ”
“ เออ...ครับ... ”
“ พี่ชวินค่ะ...จิตราเป็นใครกันค่ะ... ”  ชวินอึ้งไปนิด....เธอรู้จักจิตราได้ยังไง....
“ พี่...พี่ไม่รู้จัก....เลยนะ ”
“ พี่ชวินค่ะ...พี่บอกลัลมาเถอะค่ะ....ไม่งั้นทุกอย่างมันอาจจะแย่ไปกว่านี้นะค่ะ ”
ตอนที่ 11
ชวินและลัลเดินมายังมุมตึกที่ค่อนข้างลับตาคน...สะดวกแกการพูดคุย
“ ....เมื่อ 2 ปีก่อนเธอคงจะพอได้ยินข่าวเด็กของร.ร.***ที่โดดตึกฆ่าตัวตายใช้ไหม... ”
“ เออ...ค่ะ ” เธอยังพอจำได้เลือนราง...คนๆนั้นคือจิตรางั้นเหรอ....
“ ดา...ไม่สิพี่ด้วย...คือต้นเหตุที่ทำให้จิตราฆ่าตัวตาย ”  ชวินเอ่ยเสียงแหบพร่า
“ พี่...ชวิน....ทำไมละค่ะ....ทำไมพี่ถึง ”
“ เป็นเพราะพี่ยังเด็กไม่ทันยั้งคิดเล่นสนุกคะนองไปตามภาษาวัยรุ่น...ไม่ทันคิดว่าเรื่องมันจะจบแบบนี้... ”
.ใช่!!....มันเป็นเพราะเค้า....
“ พี่...พี่ทำอะไรจิตราค่ะ… ” ลัลถามเสียงสั่น....หวังว่าคงไม่....
“ พี่เป็นคนทำลายเธอ...กับมือพี่เอง....คนที่พี่รัก.... ”  ชวินปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมา..
“ พี่ยังเสียใจมาจนถึงทุกวันนี้...พี่อยากไถ่โทษแต่ก็กลัวทุกครั้ง..”
“ ….งั้นวันเสาร์ทีแล้วพี่.... ” ลัลถามอย่างไม่แน่ใจเธอโดน...
“ ไม่หรอกพี่ทำไม่ได้...วันนั้นพี่เองที่ห้ามดาแต่มันก็สายไปแล้ว..มีรูปบางส่วนอยู่ที่ดาแล้ว.... ” ชวินเหมือนจะรู้ว่าลัลจะถามอะไร
“ รูป?...รูปอะไรค่ะ... ” ลัลพยายามนึก..วันนั้นเธอหมดสติไปหรือว่า…
“ ใช่เป็นรูปเธอกับพี่เอง...วันดาคงวางยาเธอนั้นแหละ ”
งั้นวันนั้นที่การินออกไปแต่เช้า...เพื่อไปพบดางั้นเหรอ...
อย่าบอกนะว่านี้...เป็นเหตุผลที่ทำให้การินไปคบกับดา....การิน  การินนายทำเพื่อฉัน...ขนาดนี้เลยเหรอ  ลัลคิดและรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาในหัวใจ
“ แหม....คู่นี้เค้าสวีทกันจังเลยเนอะ....การิน ” ดาที่โพล่มาเอ่ยแทรก
“ …. ” การินไม่พูดอะไร
“ ดาเธอพูดอะไรของเธอนะ.... “ ลัลพยายามข่มอารามณ์...
“ ก็พูดความจริงไงจะลัล...แหมเธอเองก็ชอบพี่ชวินอยู่ไม่ใช่รึไงจ๊ะ... ”
ลัลกำมือแน่น....
“ นี้การินฉันว่าเราอย่าไปกวนเค้าเลยนะ... ”
การินเงียบแต่ก็ยอมเดินไปแต่โดยดี...ก่อนที่เค้าจะหันไป  แววตาที่แสดงถึงความเจ็บปวดฉายออกมาเพียงแวบเดียวก่อนจะหายไป...
“ การิน... ” ลัลพูดออกมาอย่างแผ่วเบา
เธอจะไม่ยอมอยู่เฉยๆให้เค้ามาแบกรับแทนเธอแน่...เธอจะเป็นคนจบเรื่องนี้เอง...
“ ปล่อยซักที.... ” การินสะบัดแขนออกจากการโอบของดา
“ ต้องเป็นลัลรึไงนายถึงจะยอม... ” ดาตวาดหลังจากทั้ง 2 เดินออกมาไกลแล้ว
“ รู้ก็ดี... ” การินพูดเพียงแค่นั้นก่อนจะเดินจากไป
“ ต้องเป็น....ลัล...เท่านั้นใช่ไหม ”
ชายหนุ่มไม่พูดอะไรเดินจากไปอย่างไม่ไยดี  ปล่อยให้เด็กสาวยืนอยู่ตรงนั้น...กับน้ำตาของเธอ
เธอพลันนึกถึงสิ่งๆหนึ่งขึ้นมา...ถ้าเป็นไอ้นั้น...ต้องใช่ได้แน่
“ แค่ฉันต้องเป็นลัล....เท่านั้นใช่ไหม.... ”  ดาพึมพำกับตัวเอง
ตอนที่ 12
ลัลที่ตอนนี้เธออยู่ที่บ้านแล้ว...จิตใจเธอไม่สงบเลยสักนิด
ตื๊ดดดด~~ตื๊ดดดด  ลัลรีบหยิบมือถือของเธอขึ้นมาและกดรับ....
“ ลัล...ฮือๆ...ฮึกๆ ”
ดา...
“ ดาเธอเป็นอะไรไปนะ... ”  ด้วยความที่อีกฝ่ายอยู่ในอาการไม่ปกติเธอจึงลืมเรื่องที่ดาทำไว้ไปสิ้น
“ ลัล...การินเค้าไม่ได้รักฉัน...ฮือเค้าทิ้งฉันไปแล้วฉันอยากตาย...ฮือๆ ”
“ ดา...เธออย่าเพิ่งทำอะไรนะ...เธออยู่ที่ไหนนะ ”
“ ฉัน...อยู่ที่โรงเรียน...ฮือๆลัลฉันอยากตาย...ฮือๆ ”
“ ดาๆอย่าเพิ่งทำอะไรนะเราจะไปเดียวนี้แหละ... ” สายถูกตัดไป...
ลัลรีบโทรหาชวินทันที...
“ ฮัลโหลพี่ชวินค่ะ.... ”
“ น้องลัลมีอะไรเหรอ... ”   ลัลรีบเล่าทุกอย่างในเวลาอันสั้นก่อนที่เธอจะรีบออกจากบ้านไป....
ลัลที่ตอนนี้เธออยู่ที่โรงเรียนแล้วเธอรีบวิ่งขึ้นไปบนห้องเรียน  แต่ก่อนทีเธอจะไปถึงประตูห้องนั้น...อึก!!
‘ ความรู้สึกสะอิดสะเอียนนี้...อะไรกัน ’
ลัลรู้สึกคลื่นไส้ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตู้ห้องเรียนและภาพที่เธอเห็นก็คือ....
“ เอม!!!! ” เอมเพื่อนสาวของเธอนอนแน่นิ่งอยู่กลางพื้นวงกลมประหลาดบนพื้น...
‘ นี้มันอะไรกัน... ’ ลัลตื่นตระหนก  เอมโดนทำทัณฑ์บนเลยถูกอยู่เย็น...งั้นคนที่ทำอย่างงี้ก็....
“ ไม่ต้องห่วงหรอกนังนั้นมันยังไม่ตายหรอก ”
ลัลรีบหันไปทางด้านหลังของตน...
ดา
“ ดา!!นี้มันอะไรกัน...เธอทำอะไรเอมนะ... ”
“ พิธีจิตสับเปลี่ยนร่าง...เป็นไงจ๊ะเจ็งดีใช่ไหมละ... ”  ดาที่ตอนนี้ทั่วตัวของเธอเปื้อนเลือดในมือขวาเธอมีมีดอันยาวอยู่ส่วนมือซ้าย...หัวของสุนัขสีดำ.....
“ อะ...อะไรของเธอนะ ” ลัลค่อยถอยไปข้างหลังอย่างช้าๆ
“ คึ...คึ....ในเมื่อเค้าบอกว่าต้องเป็นเธอเท่านั้น...ฉันก็จะป็นเธอไงละ ”  ดามองลัลอย่างอาฆาตมาดร้าย...
“ อะไรของเธอนะดา...ถ้าเธอทำอย่างงี้การินเค้าจะเกลียดเธอนะ... ”
“ ไม่หรอกๆลัลเพราะฉัน...กำลังจะกลายเป็นเธอหิ หิ ”  ดาพุ่งตัวเข้ามาและจิกที่หัวของลัลก่อนจะใช้ด้ามมีดทุบที่ต้นคอของเธอ
การิน...ช่วยด้วย...
การินที่นั่งอยู่สะด้งเฮือก!!
‘ เสียงยัยของเล่น.... ’
ตื๊ดดดดดดดด~~ตื้ดดดดดดดด  เสียงมือถือดังขึ้นก่อนที่การินจะกดรับ
“ คุณการินแย่แล้ว..... ”  เสียงของชวินดังขึ้นอย่างร้อนรน
อืม...ฉันอยู่ที่ไหน...ลัลรู้สึกตัวขึ้นแต่....ขยับไม่ได้  เธอเพิ่งจะรู้สึกตัว...ร่างของเธอถึกผูกติดอยู่กับโต๊ะตัวยาว  เธอขยับได้แค่เพียงคอกับลำตัวเท่านั้น....
“ เป็นไงบ้างจ๊ะลัลัสบายดีไหม.... ”
“ อึก...ดาเธอจะทำอะไรกันแน่... ”
“ เธอรู้ไหมฉันรู้พิธีจิตเปลี่ยนร่างเนี่ย...ได้ยังไง..ฉันไปหนังสือเล่มนี้ที่ห้องสมุดตอนถูกทำทัณฑ์บนกับนังเอม แค่มีเลือดของหมาสีดำ เลือดหญิงสาวกับร่างที่เราจะย้ายจิต...
ลัลฟังแล้วเสียวสันหลังวาบ...เธอจะเป็นร่างที่ดาจะย้ายจิตเข้ามาอยู่...
ตอนที่ 13
“ ไม่ๆๆไม่นะ ” ลัลร้องขึ้นเมื่อดาค่อยเดินเข้ามาหาเธอ...ก่อนจะกรีดแผลขนาดใหญ่ที่หัวของสุนัขดำ และเลือดค่อยๆไหลรินลงบนใบหน้าและลำตัวของลัล
“ กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดด!! ”
“ เอาเลยร้องเข้าไปไม่มีใครมาช่วยแกหรอก.... ”  ดาพูดแค่นั้นเธอก็หยิบมีดขึ้นมาและบรรจงกรีดที่ข้อมือก่อนจะนำมาชโลมไปทั่วมือและเอาเลือดป้ายไปที่หน้าผากของลัลและบรรจงเขียนยันต์หน้าตาแปลกประหลาดลงไปก่อนจะท่องบทสวดแปลกๆออกมา
‘ ไม่นะ...ฉันต้องหนีๆ ‘ ลัลนึกและพยายามดิ้นรนก่อนจะรู้สึก...อึดอัด....ทำไมมันมืดอย่างงี้นะไม่ๆๆนะ…ช่วยด้วย!!
บทสวดยังคงดำเนินไปอย่างไม่มีที่สิ้นสุดก่อนจะ....
“ ดาหยุดนะ!!! ” เสียงชวินดังขึ้นและเค้ารีบพุ่งตัวเข้าไปดึงร่างของดาออกมา
“ ยัยของเล่น!! ” การินที่ตามเข้าตรงเข้าไปช่วยลัลออกมา
“ เอ่อ...การิน ” ดาทำน้าเหรอหราและงงงวย
“ เธอมันปีศาจชัดๆ ” การินพูด.แทรกขึ้นมา....ทำให้ดาจ้องอย่างงง
“ ฮึกๆๆฮือๆๆการิน... ” ลัลที่ตอนนี้เธอหลุดออกจากเชือกมาแล้วตรงเข้าสวมกอดการินทันที
“ ฮือๆๆการินฉันกลัว.... ”
“ ไม่เป็นไรแล้วนะ...เราไปกันเถอะ... ”
“ ฮึกๆๆอือ...แต่ๆรูปละ...ยัยนั้นบอกว่ามันถ่ายรูปฉันไว้... ”
“ ไม่ต้องห่วงหรอกลัลพี่ลบไฟล์ต้นแบบและที่ดาก๊อปไว้ไปแล้ว....เธอไม่ต้องกังวลอะไรแล้วนะ ” ชวินเอ่ยตอบอย่างให้กำลังใจ
“ ขอบคุณนะค่ะ...พี่ชวิน.... ” ลัลขอบคุณและยิ้มตอบ
ชวินยิ้มตอบ
“ งั้น....ยัยของเล่นพวกเราก็ไปกันได้แล้ว.... ”  การินตรงเข้าไปฉุดร่างของลัลขึ้นแต่....ในขณะที่จะพยุงออกไปนั้น....
“ การิน...เดียวก่อนสิ!! ” ดาเอ่ยแทรกขึ้น
“ เรื่องของฉันกับเธอก็จบลงเท่านี้แหละ...นังปีศาจ ”  การินเดินคู่ออกไปกับลัลทิ้งให้ดายืนอยู่ชวิน 2 คน
“ ดาพี่ขอเถอะให้ทุกอย่างมันจบลงได้แล้วนะ...ดา...ดา ”  ชวินมองดาที่ทรุดลงไปนั่งกับพื้นและร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร
ฮึกกๆๆฮือออออๆๆ~~อ ไม่นะ....ไม่....ไม่
‘ ดาทำทุกอย่างสำเร็จไปแล้ว..... ’
‘ นาย...ไม่รู้จริงเหรอ....การิน....ว่า ’
‘ ฉันนะ.....อยู่....ทางนี้....ต่างหาก.... ‘
‘ การิน.... ’
“ เธอไม่เป็นไรนะยัยของเล่น... ” การินถามอย่างเป็นห่วง
“ หือ...อ๋อ!!อืมฉันไม่เป็นไรจ๊ะ...ยัยนั้นยังไม่ทันทำอะไรฉันนะ… ”  ไม่ชินเลยแฮะ....ที่เค้าเรียกฉันแบบนี้แต่ก็นะ..เอาเป็นว่าฉันจะดูแลร่างเธอให้เองนะ...ลัล อ๋อ!!!...การินด้วย
ตอนที่ 14
หลังจากที่ชวินทำให้เอมฟื้นแล้ว.. บอกว่าเอมเป็นลมไป และพาเอมไปส่งที่บ้าน
“ ดากลับบ้านกันเถอะ... ” ชวินเอ่ยขึ้น
“ พี่ชวิน...นี้ไม่ใช่ดานะค่ะนี้ลัลเอง... ”
“ เธออย่ามาบ้าน่าคิดว่าพี่จะเชื่อเธอรึไง.... ” ชวินเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจนัก
‘ ฉันจะทำยังไงดี.... ’ เธอคิดไม่ตกเลยสักนิด
“ ดาหนูไปไหนมาเหอะ...ทำไมกลับบ้านมืดค่ำอย่างนี้...!! ”  คุณแก้วเอ่ยอย่างหัวเสียกับลูกสาวของตน....
“ หนู...หนู...ขอโทษค่ะแม่ ” ลัลเอ่ย
“ …. ” คุณแก้วอึ้งไป....วันนี้ลูกสาวของเธอมาแปลก...ไม่เคยพูดสุภาพขนาดนี้  ชวินที่ยืนอยู่ด้านหลังเองยังอึ้ง
ทางด้านดาซึ้งตอนนี้อยู่ในร่างของลัล....
การินมาส่งเธอที่หน้าบ้านแต่ก่อนที่เธอจะเข้าไปนั้น...
“ ยัยของเล่น!! ”  “ ตอนนี้เธอรู้แล้วใช่ไหม...ว่าฉันไปคบกับยัยนั้นเพราะอะไร... ”
“ เออ...จ๊ะ ”
“ ฉันอยากให้เธอ....มาคบกับฉันแทน...ได้ไหม.. ”
“ เออ...มันไม่เร็วไปเหรอการิน ” ดาทำท่าเอียงอายให้สมกับเป็นลัล
“ สำหรับฉันไม่เลยซักนิด.... ” การินพูด
“ จ๊ะ...ฉันจะคบกับเธอ... ” คึ...คึ...ตอนนี้ฉันได้มาแล้วนะลัล...ตัวเค้า...หัวใจเค้า!!
ฉันควรจะทำยังไงต่อไปดี....ลัลนอนคิดอยู่บนเตียงของดาอย่างเป็นกังวล
‘ คุณลัล.... ‘  เสียงเล็กๆดังขึ้น ‘ คุณลัล...คุณลัลไม่เป็นอะไรใช่ไหมค่ะ ’
“ ค่ะ...ฉันไม่เป็นไร.... ” ลัลตอบ
‘ จะร้องไห้เลยก็ได้นะค่ะ... ’
“ ฮึกๆ..ฮือ...คุณจิตราค่ะตอนนี้ ฉันควรทำยังไงดี”  
‘ คุณเชื่อในตัวเค้ารึเปล่าค่ะ... ’ จิตราไม่ได้เอ่ยชื่อโดยตรง
“ ค่ะฉันเชื่อเค้าเสมอ...ค่ะ... ” ลัลพูดทั้งที่ยังสะอื้น
‘ คุณลัลค่ะ.... ’ จิตราอยากจะให้กำลังใจลัล...
‘ คนที่รักเรานะ...เค้าไม่เพียงแค่จะรักเราที่รูปลักษณ์ภายนอก...แต่เค้าจะรักเราที่เป็นเรานะค่ะ...เพราะอย่างนั้นอย่าท้อนะค่ะ...ทุกอย่างมันจะต้องจบลงด้วยดีแน่ค่ะ...
“ ขอบคุณนะค่ะ..คุณจิตรา ”
ทั้งสองยิ้มให้กัน...อย่างน้อยตอนนี้เธอก็ไม่ได้อยู่อย่างโดดเดี่ยวนะ....
วันนี้ก็เป็นอีกวันหนึงที่แปลกประหลาดอีกเช่นเคย....เมื่อคู่แปลกถือกำเนิดขึ้นอีกแล้ว    การินและลัลทริมา
“ ดาจ๊ะ...วันนี้ฉันขอนั่งข้างการินนะ.... ” ดาในร่างของลัลที่เดินคู่มากับการินเอ่ยขึ้น
“ เอ่อ...จ๊ะ.... ” ลัลเอ่ยอย่างว่าง่ายก่อนจะลุกขึ้นจากที่นั่งและเดินไปยังที่นั่งเก่าของตน
ลัลลุกขึ้นเดินออกจากที่นั่ง...เธอไม่กล้าสบตาการินแม้แต่นิดเดียว
การินที่ตอนนี้เดินลงมาข้างล่างช่วงพักกลางวัน...
“ นี่ๆ...การินนายอยากกินอะไรหรอ... ” ดาถามขึ้น....
“ เอ่อ...อะไรก็ได้นะแหละ... ”
ลัล...ตอนนี้เธอก็เหมือนอยู่คนเดียวอยู่ดี...เอมกับนีก็คงไม่คุยกับเธออย่างแน่นอน  เธอเดินไปเรื่อยๆ...จนมาผ่านโต๊ะของการินเข้า...
“ หึ...จะไปไหนละนังปีศาจ... ”
“ ไปไกลๆนายไง... ” ลัลรีบตัดบทสนทนาก่อนจะเดินจากไป
“ เดียวก่อนสิ...จะรีบไปไหนละ ” การินจับที่ข้อมือของดาไว้...เค้าคุ้นเคยกับความรู้สึกนี้จัง...
“ ปล่อยนะ...ฉันจะไปไหนมันก็เรื่องของฉัน... ”
“ อ๋อเหรอ...นึกว่าฉันสนรึไง...นังปีศาจ... ”
“ ก็ใช่นะสิฉันมันปีศาจไงละ...แล้วนายจะมายุ่งอะไรหะ...ปล่อยซะที!! ”  ลัลพยายามสบัดข้อมือแต่ก็ไร้ผล  เค้าเองก็ไม่รู้...เพียงแค่รู้สึกว่า...ปล่อยไปไม่ได้
“ การิน...นายดูไม่ออกจริงเหรอ... ”  ลัลตัดสินใจพูดออกไปพร้อมกับมองตาการินด้วยแววตาเศร้าหมอง
“ ดู...อะไร ” แววตานี้ทำไมนะ...เค้ารู้สึกคุ้นเคยจริงๆ
“ นี่มันอะไรกัน!! ” ดาที่เดินกับมาพร้อมกับจานข้าวเธอดันมาเห็นภาพบาดตาซะนี้...
การินมองลัลที่เดินกลับมาพร้อมกับเอมและนี...
“ ดาเธออยากมีเรื่องกับฉันอีกรอบใช่ไหม ” เอมพูดหาเรื่อง
“ ปล่อยมันไปเหอะยัยทอม...น่ารำคาญชะมัดจะไปไหนก็ไปเหอะ... ”  การินออกปากไล่ดาทันทีก่อนที่จะเกิดเรื่อง
ลัลรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที..ก่อนที่น้ำตาเธอจะไหลออกมา
ฮึกๆๆฮือออออ...
ลัลวิ่งไปบนดาดฟ้า....
ลัลทรุดตัวนั่งลงเธออยากอยู่เงียบๆคนเดียว...
“ การินอย่าไปยุ่งกับยัยนั้นอีกนะ... ” ดาพูดกับการิน
“ การินตอบฉันสิ ” ทำไมๆๆแม้แต่ในร่างนี้เค้ายัง.....
“ อืม.... ” ทำไมนะ....ถึงได้รู้สึกแปลกๆอย่างงี้...
“ การิน.... ” ดาโล่งใจได้เปราะนึง..ดาโน้มต้นคอร่างสูงลงมาก่อนจะประกบริมฝีปากเข้าด้วยกัน... การินไม่ได้ขัดขื่นอะไรเพียงแต่...
ไม่ใช่...นี่มันไม่ใช่...การินพลักร่างของลัลออกและ...
“ เธอไม่ใช่ลัล... ”
ตอนที่ 15
“ พูด...พูดอะไรของเธอนะการิน...ฉันไง...ฉันลัลทริมานะ... ”
“ ปล่อยฉันเดียวนี้... ”
“ ไม่ๆนะฉันเองไงละ...ฉันคือลัลนะ...การิน ฮือๆ...เชื่อฉันสิ ” ดาปล่อยโฮออกมา
“ปล่อยฉันได้แล้วฉันจะไปหายัยของเล่น” ถึงแม้นี้จะเป็นดา  แต่เค้าก็ไม่กล้ารุนแรงกับยัยปีศาจคนนี้นักเพราะมันอยู่ในร่างของคนที่เค้ารัก.
ในที่สุดการินก็สามารถแกะมือของดาออกไปได้..การินรีบวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที..
“ ทำไม...ทำไมละทั้งๆที่ฉันก็เป็นนังลัลแล้วไงฮือๆ...ทำไมละการินทำไมนายถึงรักฉันไม่ได้ ”  ดาตะโกนไล่หลังการินก่อนหันมาอย่างช้าๆ...
“ ก็ฉันเคยบอกแล้วไง.... ’ไม่ใช่ไม่ได้..แต่ไม่มีวันเป็นได้ต่างหาก...หึ...หึ...หึ’ ”  การินเดินจากไปทันทีเค้าต้องรีบหายัยของเล่นให้เจอ...
ดาที่นั่งทื่อแข็งเป็นหินอยู่บนพื้น...เธอพึมพำบางอย่างออกมา...
“ ฉันก็เคยบอกไปแล้วเหมือนกันลัล...ถ้าฉันไม่ได้...เธอก็ต้องไม่ได้ ”
‘ ตอนนี้...ฉันอยู่เพื่ออะไรกันแน่... ’ ลัลถามตัวเอง....
‘ อยู่เพื่อมองคนที่เรารักไปกับคนอื่นงั้นเหรอ ’
‘ ถ้าเป็นแบบนั้นฉันขอตายซะดีกว่า... ’ เมื่อคิดดังนั้นลัลลุกขึ้นและตรงไปยังประตูกั้นเหล็ก...เธอจะโดดลงไปเพื่อจบทุกอย่างเอง  แต่ก่อนที่เท้าของเธอจะก้าวออกไปนั้น...ความรู้สึกที่ผมของเธอถูกจิกหงายไปทางด้านหลัง...
“ นังลัลเพราะแก...เป็นเพราะแกคนเดียว!! ” ดาจิกหัวของลัลและเหวี้ยงไปทางด้านหลัง
“ อึก!! ” ร่างของลัลกระแทกลงกับพื้นของแรง....
“ แกๆต้องตายการินจะได้หันมารักฉัน!! ”
“ อะ...อะไรกัน....ร่างฉันเธอก็เอาไปแล้ว...เธอต้องการอะไรอีก!! ”
“ ชีวิตแกไงละ... ” ดาพูดและหยิบคัตเตอร์จากกระเป๋าออกมา
“ อึก...เธอปล่อยให้ฉันโดดลงไปตั้งแต่แรกเรื่องมันก็จบแล้วไม่ใช่รึไงกัน... ”
“ ไม่!!!ฉันต้องการให้แกตาย...อย่างทรมานที่สุด ฮ่าๆๆ ”  ดาหัวเราะและพุ่งตัวเข้ามาพร้อมกับมีดคัตเตอร์
ลัลเบี่ยงกายหนีแต่ก็ไม่พ้นรัศมีของคมมีด....เธอถูกปาดที่ต้นแขนเป็นทางยาว...
“ กรี๊ดดดดดด!! ” ดาที่ตั้งตัวจากการพุ่งเมื่อกี้แล้ว  เธอแทงคัตเตอร์เข้าที่กลางหลังของลัลอย่างจัง…
“ ฮึๆแกคิดจะหนีฉันไปไหนฮ่ะ ฮึ ฮึ ” ดาขึ้นคร่อมบนร่างบอบบางที่เคยเป็นของตน..แต่ตอนนี้เธอจะทำลายมันด้วยมือเธอเอง...
“ ถ้าไม่มีแกสักคนเค้าก็ต้องมารักฉัน....แกนังลัลตายซะเถอะ “
ลัลทำได้เพียงแค่มองมือที่ถือมีดชูขึ้นพร้อมที่จะแทงลงมาบนร่างของตน...เธอหลับตาลง....
‘ ตอนนี้ฉันต้องตายแล้วงั้นเหรอ....แต่อย่างน้อย... ‘
‘ การินนายรู้ความจริงแล้วสินะ..... ‘
ตอนที่ 16
“ กรี๊ดดดดดดดดดด!! ” เสียงกรีดร้องของดาทำให้เธอลืมตาขึ้น...
“ กา...ริน ” ลัลพูดด้วยเสียงแผ่วเบา...นี้เค้ามาช่วยเธอแล้วใช่ไหม?
ร่างของลัลที่มีดาเป็นจิตสิงสู่ถูกการินกระชากออกไป  มีดและร่างกระเด็นกันไปคนละทิศ...
“ ยัยของเล่น.... ” การินเห็นรอยแผลที่แขนและเลือดที่ไหลนองเต็มพื้น
“ นอนอยู่เฉยๆนะ...ฉันจะทำพิธีจิตคืนร่างให้เอง... ”  การินปาดเลือดจากร่างของดาที่มีจิตของลัลอยู่ ขึ้นมา และวาดยันต์ลงที่หน้าผากก่อนจะสวดเป็นภาษาบางอย่าง“ทนหน่อยนะ... “
“ การิน... ” เสียงแผวๆของลัลดังขึ้น..ร่างของลัลและดากรีดร้องออกมาแทบจะพร้อมๆกัน ก่อนที่ทุกอย่างจะเงียบลง....
การินเดินถอยห่างออกจากร่างดาและเดินตรงไปยังร่างของลัล
“ ยัยของเล่น.... ” การินเรียก
“ กา....การิน ” เสียงลัลดังออกมาแผ่วเบา
“ เป็นเธอแล้ว...ใช่ไหม... ”
“ อึก!!! ” การินไม่ต้องสงสัยอะไรมากเพราะ...ดาอาศัยจังหวะที่การินง่วนกับการทำพิธีคลานไปหยิบมีดคัตเตอร์ขึ้นมาและแทงเข้าที่ร่างของชายหนุ่ม ร่างของการินถูกผลักออกไป
“ ฮือ...เป็นเพราะแก...เป็นเพราะแก ” ดาไม่สนใจอะไรอีก นอกจากปลิดชีพคนที่เป็นมารความรักของเธอ
“ อ่ะ ”  ลัลรีบหลับตาลง...เธอคงไม่รอดแล้ว...
“ ฮึ ฮึๆ…เป็นอะไรเงยหน้าขึ้นมาสิฉันอยากเห็นสีหน้าแกก่อน... ” ดาจิกหัวของลัลขึ้นมาแต่...
“ กรี๊ดดดดดดดดดดด!!กะ...กะ...แกมาได้ยังไง....แกตะ...ตายไปแล้วนิ ”
ดาเห็นภาพลัลกลายเป็นจิตราไปสะแล้ว....
“ ฉัน...จะฆ่าแกนังสารเลว.... ”
“ กรี๊ดดดด!!แกตายไปแล้วนะ...แกๆทำอะไรฉันไม่ได้หรอก... ”  ดาลุกขึ้นและวิ่งไปยังอีกด้านของดาดฟ้า
‘ ฉันจะฆ่าแกนังหญิงใจชั่ว.... ’
ไม่ๆๆม่ายยยยย...เสียง เสียงมันอยู่ในหัวฉัน
“ ออกไป...ออกไปนะ ออกไปจากหัวฉัน “  เธอตัดสินใจ...ง้างมีดขึ้นสูงและแทงเข้าไปที่หูของตัวเอง...ก่อนจะคว้านและกรีดจนเนื้อและกระดูกเป็นชิ้นหลุดออกมา...
“ ฮึ ฮึ แก...แกทำอะไรฉันไม่ได้แล้วววว ” แต่เพราะกระดูกชิ้นส่วนในหูถูกทำลาย  จึงทำให้สมดุลของร่างกายเสียไปด้วย
“ ฮา ฮา ฉันไม่ได้ยินแกแล้วววว.... ”  เธอตะโกนอย่างบ้าคลั่ง..แต่ร่างของเธอกลับเดินโซซัดโซเซไปที่ขอบดาดาฟ้าและ..“ กรี๊ดดดดดดด!!!! ”
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังขึ้น...ก่อนจะเงียบลงไป..ร่างของดาชักกระตุกอยู่บนพื้นและเลือดไหลออกมานองเต็มพื้นบริเวณนั้น
“ การิน.... ” ลัลหันมาสนใจชายหนุ่มที่มาช่วยเธอแทน...และพากันเดินออกไปเพื่อไปหาคนมาช่วย....
ตอนที่ 17
“ อึก...ฮือๆๆ.. ” คงเป็นเสียงที่ชวนให้ใครที่เดินผ่านไปมาเศร้าหมองได้อย่างชะงัก  ในเมื่อเป็นเสียงของผู้เป็นแม่ที่หัวใจสลาย  คุณหญิงแก้วรีบตรงดิ่งออกจากบ้านเพราะเธอได้รับโทรศัพท์จากทาง รพ.  ลูกสาวเธออยู่ในอาการโคม่า...จากเหตุพลัดตกลงมาจากดาดฟ้า  และยังมีเด็กอีก 2 คนในเหตุการณ์....ถูกลูกเธอทำร้าย....
“ การินเจ็บมากไหม.... ” ลัลนั่งอยู่ข้างเตียงผู้ป่วย...ที่ชายหนุ่มนอนอยู่
“ หึ...ไกลหัวใจน่า... ” ชายหนุ่มตอบทั้งที่ตอนนี้จะขยับตัวยังแทบไม่ได้...เจ็บชะมัด
“ แต่แผลนายลึกมากนะ...ทั้งที่ฉันควรจะเป็นคนโดนแท้ๆ.... ” ลัลเอ่ยพร้อมกับน้ำใสๆคลอที่หางตา
“ แต่ถ้าเธอเป็นคนโดน...ฉันคงเจ็บกว่านี้.... ” การินพูดพร้อมกับไร้น้ำตาออกจากหางตาเธอด้วยปลายนิ้วของเค้า...
สองสายตามองประสานกัน..หญิงสาวหยัดกายขึ้นก่อนจะประทับริมฝีปากอ่อนนุ่มลงบนริมฝีปากหนาของชายหนุ่มแต่ก่อนที่เธอจะละริมฝีปากออกชายหนุ่มกลับเอามือขึ้นมาดันต้นคอของเธอไว้..และโอบเอวด้วยมืออีกข้างก่อนจะขยับแนบชิดกันมากขึ้น...
“ อุ๊บ!!!... ” การินร้องขึ้นเมื่อ....การขยับตัวของตนไปกระทบกระเทือนปากแผลเข้า
“ อ่ะ!!...การิน ” ลัลค่อยๆประคองชายหนุ่มให้ล้มลงนอนตามเดิมทั้งที่หน้ายังแดงซ่าน
ลัลที่เดินออกมาจากห้องมา....เพื่อไปซื้อกาแฟเย็นมาให้คนป่วยเอาแต่ใจ
“ หมอเสียใจด้วยนะครับ...แต่ถ้าเราปล่อยแกไว้แบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับทรมานแกไปเรื่อยๆหรอกนะครับ ” แพทย์หนุ่มเอ่ย
ลัลหยุดยืนอยู่ตรงมุมโค้งหน้าห้อง ICU ด้วยความฉงน
“ ไม่มีทางรักษาอีกแล้วเหรอค่ะ... ” คงเป็นคำถามที่ปวดร้าวสำหรับผู้เป็นแม่....
“ หมอเองก็หมดหนทาง...สมองตาย....ระบบสมดุลของร่างกายถูกทำลาย..คุณจะเลือกก็ได้นะครับไม่ให้แกเป็นเจ้าหญิงนิทราก็....ปล่อยแกไปนะครับ ”
“ ค่ะ....ช่วยปลดปล่อยแกด้วยนะค่ะ ” คุณหญิงพูดพร้อมกับยกมือขึ้นปิดปากและสะอื้นจนตัวโยน  
ลัลรีบวิ่งไปซื้อกาแฟเย็น “ ป่านนี้คงบ่นเป็นหมีกินผึ้งแล้วมั้งเนี่ย “ลัลเอ่ยถึงร่างสูงด้วยรอยยิ้ม....
2

จำนวน

  • BlackAngel

  • Matsuura

Translated Thai by Jaideejung007(Thzaa.com)

ลองอ่านดู แล้วติชมด้วยค่ะ มือใหม่หัดเขียน{:4_91:}
1

จำนวน

  • BlackAngel

Translated Thai by Jaideejung007(Thzaa.com)

TOP

โห ยาวมาก ตอนแรกแอบตกใจ การินกลายเป็นผู้หญิง
เหมือนผู้หญิงในเงามือ คือการินเลย5555+

ออกแนวรักสามเส้า รักเคล้าน้ำตา ดานี่ร้ายแฮะ แต่น่าสงสาร
ชอบตอนถามว่าเชื่อใจฉันไหมจังเลยค่ะ กับตอนถ้าเธอโดนฉันคงเจ็บกว่านี้555+
การินช่างพูดได้..
Translated Thai by Jaideejung007(Thzaa.com)

TOP

กรี๊ดสนุกมากค่ะ {:4_115:}ง
เวลาการินต้องคู่กับลัลเนี่ยเป็นต้องอ่อนโยนทุกทีเลยน๊า

/meอ่านไปแล้วโฮกไปบ้าไปแล้ว
Translated Thai by Jaideejung007(Thzaa.com)

TOP

แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-11-2010 23:54 โดย garin007

5555555555555 ยังไม่อ่านเลย=_=^ ล้อเล่น สนุกดีเจ้าค่า แต่ยาวไปไหม??? การิน อยากถามว่า....ไม่เคยทำร้ายผู้หญิงเลยรึไง???
Translated Thai by Jaideejung007(Thzaa.com)

TOP

แฮ่หนุกดีคร่ะ ดุเดือดมาก การินน่ารักดีเนอะ(เมื่อยมั้ยคร่ะพิมเนี่ยะ สู้ๆเด้อ) อิอิ{:4_105:}
Translated Thai by Jaideejung007(Thzaa.com)

TOP

ไม่อยากบอกค่ะว่าร้องไห้ ไม่รู้ตรงไหนด้วยซำ้ เราอินขนาดนี้เลยเรอะ แงๆTT[]TT
Translated Thai by Jaideejung007(Thzaa.com)

TOP

อ๊าย{:4_115:} ชอบมากเลยอ่ะ

สนุกสุดๆ  เนอะไรที่โฮกฮากมาก//บ้าไปเเล้ว
Translated Thai by Jaideejung007(Thzaa.com)

TOP

ยาววววววว ววโค-ตะ-ระ เลยคะ
{:4_91:}
Translated Thai by Jaideejung007(Thzaa.com)

TOP

ยาวมากจริงๆค่ะ กว่าจะอ่านจบครึ่งชั่วโมงเลย

เนื้อหาแต่งได้ลื่นไหลมาก ไม่รู้ว่าจะมีต่อหรือเแล่านะคะ

แอบนับว่าการินจูบกะลัลจริงๆ ตั้งสองครั้งแน่ะ
Translated Thai by Jaideejung007(Thzaa.com)

TOP

ยาวมาก สนุกมาก {:4_115:}
การินในเรื่องนี้ อบอุ่นมาก อิๆ -.-
Translated Thai by Jaideejung007(Thzaa.com)

TOP

สนุกมาก ๆ เลยค่า {:4_91:}
Translated Thai by Jaideejung007(Thzaa.com)

TOP

ซึ้งๆๆๆๆๆๆๆการินรักลัล{:4_105:}
1

จำนวน

  • WhiteDevil

Translated Thai by Jaideejung007(Thzaa.com)

TOP

หนุกมากเลยยยยยยยยยยยยยยย{:4_91:}
Translated Thai by Jaideejung007(Thzaa.com)

TOP

หนุกดีค่ะ มาอัพเถอะ {:4_113:}
Translated Thai by Jaideejung007(Thzaa.com)
Nebula กลับมาแว๊ววว
i love vocaloid and garin

TOP

กลับไปยังรายบอร์ด